Stunt(je) is daar: Sovoco D1 pakt 1 punt tegen koploper Madjoe

VoV, 02-02-2026. 6:25 uur. Voor de verandering hadden we weer eens een weekje geen wedstrijd. Dus 2 weken lang waren alle ogen, en vooral speeches, gericht op de wedstrijd tegen koploper Madjoe. Madjoe, met o.a. Nicole Koolhaas in de gelederen, had in De Bunt 4-0 van ons gewonnen. Tjarko waarschuwde ons dat als we er al vanuit gingen dat het niks ging worden, tegen een sterk team als Madjoe met oud international Koolhaas, dat je dan net zo goed een mail kon sturen. (wij hadden nog niet bedacht dat dit een optie was of dat je je er zo over kon voelen, maar ineens kwam dat idee wel in onze gedachten…)

De andere optie is om er naartoe te gaan om te stunten. Want stunten wilde hij graag. In ieder geval 1 punt, maar als het kon 2, 3 of zelfs 4. Als er maar gestunt ging worden. Nou ja, stunten wilden wij eigenlijk ook wel.

Dan moet je wel beter trainen dan we soms doen.

Er was iets bedacht om Madjoe enigszins te ontregelen, want die lange Koolhaas moesten we natuurlijk zien te vermijden. Maar er moest ons zelfs verteld worden dat we met twee handen moeten verdedigen. Want anders zou je sowieso kansloos zijn tegen de ballen van Nicole. En wilden we nou stunten of niet?! Dus verdedigde Sandra prompt de bal in de basket. Met 1 arm. De basket was overigens geen onderdeel van de oefening, maar dat terzijde. Luna gooide het over nog een andere boeg; je hebt helemaal geen armen nodig om te passen, met het hoofd is ook een goede optie! Iets wat Charla al wist, maar dan in de aanval. We wachten nog steeds op een uitvoering in een wedstrijd. Zou tegen Madjoe niet een goed moment zijn? Als je zo graag wilt stunten…

Verder trainden we weer op onze aanvalstactiek, waarbij er veel gehangen zou moeten worden, wilden we een kansje krijgen tegen het lange blok van Madjoe en met name Nicole. Kim zag een punt in het gat of een gat in het punt, of zoiets. En de spelverdeelsters kregen veel opdrachten mee om het Madjoe van Nicole te kunnen verrassen. En dat zou wel moeten, als je wilt stunten.

Al met al waren we na een week al zover dat we onderling enkele verboden worden afspraken. Tjarko was daar niet meteen van op de hoogte maar toen hij de laatste training begreep dat er verboden woorden bestonden, durfde hij bijna niks meer te zeggen. Tess moest ervan afkicken. Hierna hebben we hem toch maar meegenomen in ons communicatieplan.

En passant kwam nog even de mededeling dat Tjarko ook volgend jaar onze trainer is – whoop whoop – en hielden we een tussenevaluatie. Alles klaar dus om flink te gaan s… tegen M… met die lange N…

Je zou bijna vergeten dat er ook nog daadwerkelijk gespeeld moest gaan worden. Dora gaat half februari voorzichtig weer meetrainen, maar was er uiteraard bij voor de morele support. Maike was na een weekje afwezigheid vanwege werk ook weer van de partij, dus we waren verder compleet!

In de ijskoude hal in Enkhuizen, met enkele bekenden op de tribune, gingen we voortvarend van start. Kyra, Charla, Kim, Daphne, Tess, Sandra en Hanneke mochten het gaan proberen. Even inkomen, maar toen werd het wel een wedstrijd. De 1e set maakten we nog net wat te veel eigen foutjes en hadden we te weinig servicedruk: 25-19 voor de Enkhuizenaren.

Toch voelden we al; er zat misschien wel een kleine st..eh..verrassing in. In de 2e set werd het nog meer een strijd. We wisten wat meer van de grond te halen en hun passers meer onder druk te zetten. We hadden bovendien plezier in het veld. Zo was er zomaar de set voor ons! 25-19.

Tja, Tjarko had nog zo gezegd dat ie 1 ding nóg liever had dan 1 punt en dat was 2 punten. Dus wij aan de slag (thema van de week in NL). Ook deze set waren we mooi aan elkaar gewaagd. Nummer 6 wist natuurlijk haar puntjes mee te pakken, maar we kregen wel wat meer grip op haar. Onze tactiek wist de tegenstander af en toe goed te ontregelen. Toch haperde onze machine net even te lang op een cruciaal moment en zo won het Enkhuizer team toch de 3e set: 25-20.

Zonde. Dan die laatste maar. Tot 16-16 ging dat best goed. Af en toe een gemiste kans, maar we wisten de passing daar goed onder druk te zetten en dan kwam er niet zoveel meer uit. Hoogtepunt deze set was toch wel de geslagen – ik herhaal geslágen, met haar hand dus, en hard ook nog – 1e tempo bal van Charla die meteen scoorde. Lekker hoor, weer eens wat anders dan alle naaiballetjes die ze de rest van de wedstrijd liet zien, maar ook gewoon scoorden.

Nummer 6 sloeg nog even een bal in Tess d’r gezicht, precies waar Sandra al 2 weken bang voor was (bij zichzelf) toen ze hoorde hoe Tjarko wilde verdedigen. Ze – nummer 6 dus – kwam meteen polsen of het wel ging. Moeilijk boos zijn op iemand als ze gewoon heel lief blijkt te zijn. Tess moest even van de schrik bijkomen en kon toen natuurlijk gewoon verder.

Wel werd vanaf de kant direct de serveerder gewaarschuwd: ‘O wee als je nu meteen Tess opzoekt’. Iets met banden en leksteken en ‘kom niet aan mijn team’. Ik laat even in het midden wie dit zich allemaal liet ontglippen. Maar ook dit was geheel overbodig, want Tess werd niet opgezocht. Wat Tess eigenlijk wel jammer vond, want dat bleek ze juist lekker gevonden te hebben. We leren elkaar steeds beter kennen, zullen we maar zeggen.

Jammer dat we na 16 punten een hele serie lang geen bal aan de grond wisten te krijgen daar. Zo glipte het ineens helemaal uit onze vingers: 25-16 en 3-1 voor hen.

GeSTUNT hebben we, soort van. Van als je de wedstrijd zag en beleefde wist je; je hebt jezelf eigenlijk te kort gedaan en er had nog wel een puntje ingezeten. Maar hee, je moet ergens beginnen.

Opwarmen in de kantine met taart van Charla (eindelijk!) en een drankje. Net toen de barman het gezellig kwam maken verlieten ook de laatsten de kantine. Of wij wel wisten tegen wie we hadden gespeeld?! JAJAAA de jarige nummer 6, we hebben hem vriendelijk doch duidelijk laten weten dat wij heel goed weten wie er tegenover ons had gestaanMaar hij vond het ook niet helemaal eerlijk voor ons en in een mooie vertelling diste hij tussen neus en lippen door nog even 40-plussers, waarna Hanneke hem ineens toch niet zo lief meer vond.

Ondertussen had Sandra onder de douche op aanmoediging van Kyra en onder gefascineerd toeziend oog van diezelfde Kyra iets gedaan, waar je normaal een deurtje verder voor zou gaan. Dat durfde ze later onder het genot van een hapje in Andijk – een soort reünietje met oude bekenden – op te biechten. Waarna een gesprek ontstond over pies, poep en Shakira (don’t ask). We leerden hier overigens ook nog de hele waardevolle les: ‘Saus is geen privilege’. Knoop die maar in je oren. Of gooi het over je patat.

Na ons speelde Heren 1 ook in De Drecht, dus wij bleven aanmoedigen. Of iedereen daar evenveel van genoten heeft als de dames op de 1e rij is de vraag. Maar het werkte wel: Heren 1 wist met maar liefst 4-0 te winnen. Het is een bijzondere vermelding waard dat we ook het debuut van Lucas hebben aanschouwd. Niet alleen als waterdrager, maar zelfs binnen de lijnen, ook tot zijn eigen verbazing. Trotse vader Jaap, die ‘van daar’ is oorspronkelijk, liet zich snel vastleggen met zijn beide zoons. Zo, mocht Tijd voor Volleybal het niet oppakken, zoals Lucas’ verzoek was, dan is het in ieder geval hier vermeld.

We gaan overigens een service-training, 1 keer in de week, instellen voor bepaalde teams van Sovoco (en enkele daarbuiten komen ook in aanmerking). Heren 1 moet zeker weten aansluiten, ondanks de overwinning.

Jasper – onze grote vriend en assistent bij Heren 1 die ook bij het reünie-etentje van een aantal was – had op de terugweg een geanimeerd gesprek met Hanneke over het gaatje niet kunnen vinden, ‘m er niet in kunnen krijgen en dat ie er steeds weer uitfloept. Als u net zo’n dirty mind heeft als Anto, Sandra en Lucas: foei! Het ging gewoon om de gordels op de achterbank.

Tot slot een wijze les die we uit Andijk meenemen: Je bent zelf de weerman van je eigen leefklimaat.

Tot volgende week in Sporthal Nieuwland, dan spelen we tegen onze buren en vrienden van Forza!

gh @ VoV, verslag van Hanneke van den Broek, Sovoco Dames1. Foto idem.