The DODO is back at Gemini S

VoV, 10-02-2026. 10:20 uur. “Wát een volleybal! Onmogelijk! Ongelofelijk!” Dodo vervolgde: “Niet normaal. Zo hard werd er geserveerd. Zó hard. Zó hard! Niet normaal. Crazy. En dan ook nog perfect passen. Niet normaal.” Dodo had een paar dagen ervoor het Italiaanse volleybalteam wereldkampioen zien worden. Hij zag, naast een buitengewoon hoog niveau, ook de passie en het plezier er vanaf spatten.

De wedstrijd van de azuurblauwe atleten, deed hem denken aan zijn eigen goeie oude tijd. Dodo maakte een buiging door zijn knieën. Deed of hij een bovenhandse bal speelde. En sprong. “PAH!” riep hij uit. Dodo dacht aan de jaren in ‘de laars van Europa’. En de tijd bij US, toen hij als arbeidsmigrant in een gunstig werkklimaat zich definitief vestigde in ‘I Paesi Bassi’.

De avond dat hij zijn lofrede over dit uitzonderlijke volleybal hield (“Niet normaal”), was hij aan het trainen bij Gemini S H1. “Wil je meedoen met de wedstrijd tegen US?” Werd hem gevraagd door Mike. Dodo’s pupillen werden een fractie van een seconde iets groter. Als een wolf, die, vlak voor hij een lammetje in de nek bijt, geniet van het moment. Van macht over leven en dood. “Ja, als kan, ik vind leuk” zei Dodo nadat zijn pupillen weer normaal waren.

Dodo dacht weer aan die volleyballers, die hij op Eurosport zag excelleren. Hij keek dromerig voor zich uit. Na weken trainen, was het dan eindelijk zo ver. “Ja, ik heb zin” zei Dodo toen hij de Amstelcampus binnenkwam en die vraag van Mike beantwoorde. “Hej Bas”, zei Dodo “gefeliciteerd man! Ik wist niet dat jij zou komen.” Bas: “Dat zei Mirthe negen maanden geleden ook al. Hahaha.” Hugo knipoogde: “l’Amour? Tom: “Wie?” Hugo keek Tom verbaasd aan: “Tu aussie?”

Tom op zijn beurt weer verbaasd: “Nee man, ik heb geen trainingspak, die zakken mij altijd van mijn hongerheupjes.” Erik: “Haha, Tom heeft het nooit op zijn heupen, hahahah.” Dodo begroette Jaap van US. Een speler waar hij mooie herinneringen mee ophaalde. Aan Thomas Garret. En aan Tiffany Abreu. Dodo: “Niet normaal.” De mannen van US H3 en Gemini S H1 daalden af in de Amstelcampus. Liepen langs de wedstrijd die US H1 speelde. “Wie is die diagonaal die lijkt op Arjen van Veen?” Vroeg Bram.

Jaap: “Wat denk je zelf, wijsneus.” Op het moment dat Dodo beneden kwam, ademde hij in. Hij herkende de geur van de Amstelcampus. Tim keek hem knikkend aan: “Jij ruikt het ook hè?” Dodo: “De Amstelcampus ruikt nog steeds hetzelfde. Ik weet niet als wat. Een beetje bedompt en zuur?” Tim: “Elke hal heeft zijn eigen geur. Net als elk huis. Mijne ruikt bijvoorbeeld naar natte hond.” Tim haalde diep adem en zei: “De Amstelcampus ruikt naar een afwasmachine die net klaar is. Schoon, maar niet echt fris.” Martijn: “Gaan we nog volleyballen, of wat? Die parkeergarage houdt geen rekening met effectieve speeltijd hoor!”

Hugo: “You mean foreplay, qui qui, trés important.” Bas: “Ik graai en grabbel gewoon. Gewoon grabbelen tot ik wat voel. Dat levert altijd wat op.” Martijn tegen de scheidsrechters: “Mannen, ik hoop dat ik jullie serieus kan nemen, het inspelen en inslaan duurt me nu al veel te lang. Doe er wat aan.” De scheidsrechters veegden hun shirtjes glad. De ene ging bij de paal staan, terwijl de ander zijn scheidsrechterbilletjes zachtjes op de plastic stoel parkeerde. Er werd gefloten.

Dodo: “US H3 begint best goed zeg.” Bas: “Wacht maar, in onze competitie is er geen enkel team constant.” Dodo reageerde even later toen US fouten ging maken: “Ohja, ik zie het, 16-25 is toch goed gewonnen. Toch?” Bas: “Jij speelt de tweede set, ik ga nog even snel een rondje langs velden en de prullenbakken doen. Tot zo.”

De tweede set werd uiteindelijk enorm belangrijk voor de einduitslag. Tom: “US begint wederom sterk in de verdediging. Moet je zien, Hugo en Mike slaan echt prima ballen, maar US verdedigt ze op miraculeuze wijze.” Bas komt terug met lege handen en neemt direct een time-out: “11-4 jongens, kom op, diep staan!” Dodo voelde dat het spelen van een topwedstrijd in de Nederlandse 3e divisie een groot verschil was met het kijken van de finale van een wereldkampioenschap. Dodo: “Heel groot. Niet normaal.” US ving deze zin op. Het gaf ze voldoende vleugels om 25-23 te winnen.

Wouter zei voor het eerst niet iets over ons eigen team: “Ik had ze slechter verwacht.” Tim: “Het komt bij ons gewoon niet van de grond.” Erik: “Haha, net als Tom bij training, hahahah.” Martijn: “We mogen gelukkig weer. Jongens, het staat 1-1, maar in de derde set zijn we onoverwinnelijk.” Toch was het in de derde set, dat de wedstrijd minutenlang stil kwam te liggen. Martijn: “Duurt lang! Lullen, lullen en nog eens lullen. Ik word helemaal stijf.” Martijn schrok toen hij dit zei. Volleyballers van het naastgelegen veld, keken met ongezonde belangstelling naar hem. Sommige knipoogden.

Het spel werd hervat. “Deze rally duurt langer dan dat een speler van US H1 gemiddeld per dag masturbeert. En dat is lang.” Zei Bram. “DOORGAAN!” Krijste Bas. Die laatste zag, in een flits, een bevalling voor zijn ogen voorbijkomen. Toch kwam Bas er al snel achter dat Bram zijn geheime wapen gebruikte. Bas zag, dat Bram zijn handen die langs zijn lichaam hingen, langzaam omhoog deed. Met gekromde wijsvingers nam hij zijn shirtje mee, tot boven de heupen. Bram’s stoffige ‘Maradonna’ was duidelijk zichtbaar in zijn met zwarte haren omringde navel. US verstijfde van afschuw. Bram speelde de bal rustig bovenhands in het veld. Bas grijnsde en bleef grijnzen toen het 21-25 voor Gemini S H1 werd.

Dodo zag gebeuren dat de vierde set naar US ging. Dodo: “Punt voor punt! DAI RAGAZZI! ANDIAMO!” Mike: “We luisteren niet.” Bas: “Inderdaad, ga nou eens diep zitten, stelletje water drinkende giraffes. Het lijkt wel kluitjesvoetbal.” Gemini S verloor de set met 25-18 en Wouter zei: “Ik had slechter verwacht.” Tom: “Ik sta te trillen op m’n benen, maar heb nog veel Dextro’s over. Wat betekent dat?” Dodo: “Dat jij aan de sondevoeding moet. Sembri un lampione sulla strada. Ik bedoel: Je lijkt wel een straatlantaarn, zo dun.”

Tom: “Klopt.” Martijn: “De wedstrijd duurt te lang. Dit is onze eerste vijfsetter. Mijn broer kan ik straks als een stuk uitgelopen stuk kaas van de grond pulken. Daarna in een rolstoel hijsen en terugbrengen naar zijn huis. Of zoals het bekend staat: Recyclingperron Almere Poort. Kortom, het duurt te lang.” Erik: “Davina Michelle, hahahah.” Wouter: Nou gelukkig ging die laatste set heel soepel en makkelijk. 8-15, ik had slechter verwacht.”

Dodo keek naar zijn voeten terwijl hij op de bank was gaan zitten. Hij deed zijn kniebeschermers omlaag. Mike wendde zich tot hem: “En? Is het een beetje wat je ervan verwacht had?” Dodo: “Nou, eeh..” Martijn viel hem in de rede: “We missen Bas. We missen Klaver. Tim is een vieze oude beer. Bram vertrouwt te veel op zijn onderbuik. Tom mist body. Erik leeft in een fantasiewereld, dus ook aangaande zijn eigen spel. Wouter is pessimistisch. Hugo doseert zijn liefde, power en passie niet goed. Dodo speelt als, en is, een oude ziel. En jij Mike, jij mist commitment.

Ikzelf mis misschien wat volleybalbasisvaardigheden, maar compenseer dit ruimschoots met lengte en gogme. En ik was de man-of-the-match.” Dodo: “Mag jou gogme ook op de teamfoto?” Martijn: “Maar natuurlijk.” Casper (US) maakte de foto, terwijl Erik riep: “Wie heeft er een natte vinger!” Dat was het moment dat Dodo dacht: Niet normaal, maar wat is normaal? Dodo dacht aan de luie stoel voor de tv en zei tegen Jasmijn: “Ik heb er vrede mee, het is mooi geweest.” En terwijl Jasmijn hem een kus gaf zei hij: “Ik heb zin in pizza. Met broccoli.”

gh @ VoV, verslag van BB Coolstra, Gemini S. Foto idem