Never ending story bij 4-0 zege van Gemini S.

VoV, 05-03-2026. 13:00 uur. Maks liep de schemerige kleedkamer van de evenzo schemerige sporthal Kerkelanden binnen: “Hej Martijn. Hoe gaat ie?” Martijn: “Ha die Maks, jaaah, goed hoor, het gaat goed, en met jou ook alles ok jongen?” Maks knikte naar Lucas, die zijn handschoenen nog aan had, en zei: “Ik weet niet of ik ziek word, of dat het iets anders is. Het lijkt lente te worden, maar of het nu aan de grauwe kleuren van deze sporthal ligt. Ik weet niet wat het is“

Martijn: “Kan het de spanning zijn, dat je voor het eerst met ons meedoet?” Maks: “Zou kunnen, maar het lijkt hier gewoon koud.” Lucas reageerde: “Geen idee Maks, ik voel me ook niet top. Maar weet je, ik zag net een bootje liggen met stapels riet erop. Dat heb ik hier nog nooit gezien. Gek he, Maks?” Martijn zei zacht: “Tom.” Maks: “Tom? Wie is dat?”

Martijn: “Ik denk dat het tijd is, om je wat te vertellen.” Lucas had zijn jas aan de kapstok gehangen en draaide zich om naar Martijn, die vervolgde: “De Himalaya heeft de yeti. Schotland heeft het monster van Loch Ness. En Kerkelanden, Kerkelanden heeft Tom. “Martijn hield even een pauze toen hij de grote Bambi ogen van Maks zag. Lucas ging naast Maks op het bankje zitten en zei: “Huh, Kerkelanden heeft toch de Statiegeldgraaier?”

Martijn: “Even stil, ik vind het niet fijn als ik in de reden gevallen word. Het is al erg genoeg dat ik op de bank begin straks. Nota bene naast jullie.” Lucas beet op zijn lip. Hij keek Maks aan terwijl Martijn verder ging: “Alberto Stegeman heeft begin 2025 met een verborgen camera in de kleedkamer van ons team gefilmd.” Lucas ademde snel een teug lucht in en bewoog zijn hand naar zijn mond. Lucas fluisterend naar Maks: “Hoe weten ze dat ik een camera…” Maks legde een arm op de schouder van Lucas en die ademde lang uit. Martijn (iets luider dan ervoor): “Er is geen uitzending geweest, maar een cover up verhaal door John de Mol bedacht.” Maks: “John de Mol! Wow! Ik was altijd al fan van K3 en..”

Hij keek vanuit zijn ooghoek naar een fronsende Lucas en vervolgde: “Ik bedoel, ik kijk super vaak porno hoor. Echt leuk om te zien. Al die seks en zo.” Lucas smakte twee keer met zijn lippen, maar Martijn knipte hard met zijn ringvinger vlak voor het gezicht van Lucas: “Even erbij blijven ventje, het verhaal over Tom is geen pizzadoos met een joekel van een salamiworst erop. Luister goed. De cover-up hield in dat de kantine Kerkelanden zijn deuren sloot. Daarna werd er een illegale airfryer gevonden op het systeemplafond in de eerste heren kleedkamer.”

Martijn kleedde zich verder aan terwijl Maks en Lucas in kleermakerszit vanaf de grond naar het plafond keken. Martijn: “De beelden zijn nooit uitgezonden. Schijnbaar zie je, als je het vertraagd zou terugspoelen, op het moment dat de bamischijven klaar zijn, een hand als een grijper op de kermis, een soort tuinharkje door het beeld komen.” Lucas: “Ohhh. Is dit echt waar, dat kan toch niet. Is dat dan die speler die niemand ooit gezien heeft? De oudere broer van Bas.”

Martijn: “Tja, wie zal het zeggen. Ik vroeg laatst aan Hugo: Ken je Tom? Connais-tu Tom?” En Hugo zei ‘Qui’. Lucas: “Wie? Hij kent hem dus niet!” Martijn: “Tom zou ooit door een uitspelend team van Armixtos gezien zijn. Een paar jaar geleden zwoeren vier speelsters dat ze een man als een wandelende strijkplank zagen scharrelen bij de berging.” Martijn knikte met iets vergrote ogen om deze anekdote te versterken en ging verder: “Maar de zes overige speelsters waren overtuigd dat het de antennes waren.

Die zijn net als de kleuren van Gemini S ook wit en rood.” Erik kwam luidruchtig fluitend de kleedkamer binnen. En plofte vlak naast Martijn met een elleboogpor in de zij van Martijn.” Erik lachte: “Hij is een rietsnijder, die Tom, lekker in de buitenlucht, sikkeltje mee en geen eend die van hem schrikt. Hij valt toch niet op tussen dat sprieterige riet, HAHAHA.” Martijn keek geërgerd omdat hij niet meer de aandacht van de jongelui van H3 had:

“Tom zou ’s nachts actief zijn op de Loosdrechtse plassen inderdaad. Dat bevestigen meerdere vogelaars en nachtvissers. Zijn witte huid weerkaatst het maanlicht. Een bootje met een berg vers gesneden riet is ook vaker waargenomen.” Martijn zweeg. Maks: “Holy shit man, ik ga ’s nachts echt nooit meer zwemmen in de Loosdrechtse plassen!” Lucas: “Djizuss, inderdaad joh! Faya!”

Even later was het zo ver. Martijn, Erik, Lucas en Maks sloten aan bij het team Gemini S heren 1. Lucas: “Ik zie Tom niet hoor.” Toch hoorde hij geschuifel. Snel keek hij achter zich, maar het was Klaver die in zijn eentje de rumba aan het dansen was. Klaver: “Een hobby van me, sinds ik stoned was.”

De wedstrijd begon en Lucas hoorde de coach van de Madjoe zeggen: “Jongens, ik weet niet waarom, maar Gemini S speelt zonder libero. En wat ik wel weet: daar gaan we gebruik van maken! We hoeven alleen maar goed te serveren!” Gretig keek naar het veld. Mike: “Maar Tom is er toch gewoon?” Lucas: “Waar dan?” Mike: “Ja, misschien even water bijvullen, of wacht, ik hoorde hem zeggen dat hij nog een bal zocht.”

Maks en Lucas keken rond in de zaal. Geen Tom. Er werd geserveerd en nu kwam het erop aan. Zou Tom verschijnen en passen? Maks en Lucas zuchtten beide. Maks: “Uit serve. Geen Tom.”

Aan de andere kant van het net zei de diagonaal ongerust: “Zonder libero?” Kort daarna zag hij een zwarte flits, een donkere schim in zijn rechter ooghoek ergens. BAM! Bal in het gezicht. Hugo snelde naar hem toe: “Monsieur, mon ami, pardon, vous êtes aussi terriblement gênant.” De rode balafdruk in het gezicht gaf het witte Madjoe gezicht nog een beetje kleur. “Ik zag, ik zag, ik zag.” Prevelde hij toen hij gewisseld werd.

Erik riep hem nog na: “Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet, en de kleur is.. ROOD! Hahaha!” Het was Wouter vervolgens die diep en kort serveren afwisselde. En dat samenvatte: “Ik had slechter verwacht.” De coach van Madjoe telde na de eerste set (25-12) twee middens bij Gemini S heren 1 in het veld. ‘Zouden ze dan echt zonder libero spelen’, dacht hij. ‘Het lijkt wel of ze met twee passer lopers staan te passen, maar een enorm gat over houden. “Heel vreemd.” Zei de coach tegen zichzelf. Hij zag de tweede set verloren gaan (25-13).

Naast Wouter was er Tim. De andere midden. Tim liep naar de bank, ging op zijn, met stroganoff saus bevlekte, broekje zitten. Hij bracht zijn vinger naar zijn mond. ‘Kgggrr!’ klonk het, toen hij met de tanden, zijn halve nagel afscheurde. “Hehe, daar ben je dan.” Zei hij. Klaver boog zich naar hem toe en rook een geur van gorgonzola aan Tims vinger. “Kom maar bij Papa.” Zei Tim, toen hij naar de gele krullende meelworm onder zijn nagel keek. Smakelijk zoog hij deze op en slikte glimlachend. Klaver kokhalste en keek weer naar het veld. Hij dacht, als dokter, aan besmettingsgevaar van Tim’s bebloede vinger die via de bal… “Tim, smeerlap, je contamineert iedereen met je smoezigheid!” beet Klaver hem toe.

Tim reageerde knipogend terwijl hij het veld weer betrad: “Klaver, het zal je dun door de darmen lopen.” “Daar was ik al bang voor.” Reageerde Klaver en pakte zijn handalcohol er maar weer bij. Toen Tim weer aan het net stond, zei hij: “Drie aanvallers, en handen niet boven je hoofd Bram.” Daarbij stak hij zijn bloedende vinger in de navel van Bram. Bram’s buikspieren spanden zich aan.

En daarmee was Tim’s vinger dichtgesmeerd met vettig navelpluis. Tim en Bram in koor: “Ajéto! Mike stond aan de kant in de derde set en zei: “Madjoe Heren 2 speelt als een bakje kwark. Ze serveerden als mini’s en staan passend enorm te blunderen. Wat een foutenlast, het is mij één groot raadsel” Alle spelers van Gemini S heren 1 speelden in de wedstrijd. Ook Maks en Lucas raakten de bal aan. Maar niemand zag Tom.

De derde set werd 25-13 en de vierde 25-11. Maks stond tijdens het opruimen in de berging. Daar hoorde hij ineens een stem: “Maks, ik ben het. Tom van Kerkelanden. De rietsnijdende libero. Ik ben het. En je ziet me niet. Maar ik ben er wel.”

In de kleedkamer was de sfeer uitgelaten vanwege de 4-0 winst. Maks kwam als laatste binnen en ging stil naast Martijn zitten: “Martijn, ik hoorde hem, in mijn hoofd, ik hoorde de stem van Tom.” Martijn: “Zal ik je vertellen hoe het zit. Bas, de Statiegeldgraaier, zoekt geen statiegeld, maar doet het allemaal voor zijn broer Tom.

Die laatste kwam ooit vast te zitten in een blikje chocomelk toen hij de laatste druppels eruit probeerde te halen met zijn vinger. Dit blikje werd door een grote blikjesautomaat ingenomen. Tom probeerde zich eruit los te maken, maar daarbij scheurde zijn ziel los en ging mee met het blikje.” Lucas keek ongelovig.

Martijn vervolgde: “Tussen twee en vier uur in de nacht verschijnt Tom bij de grote blikjesautomaat. En op dat moment dient er een blikje met exact dezelfde barcode worden herenigd met zijn bijna onzichtbare lichaam. En in de tussentijd, doen we als team gewoon alsof hij erbij is.” “Klopt” klonk het zacht. Martijn: “En Bas, die zoekt zich een ongeluk. Niet om het geld. Maar om zijn bloedeigen broer ooit weer terug te zien.”

gh @ VoV, verslag en foto via B.B. Coolstra, Gemini S.