De laatste teamgesprekken van Gemini S dit seizoen

VoV, 20-04-2026. 10:03 uur. Mike voelde het in zijn buik. Mike merkte veel speeksel in zijn mond. Mike slikte, keek het team met nep lang haar en zweetbandjes rond en zei: “Jongens, ik houd van bami schijfjes.” Bas stopte met het tellen van zijn stapel statiegeldbonnetjes en keek argwanend naar Mike: “Tom, hoor je dat,” zei Bas uit zijn mondhoek, “hij eet ook bami schijven, dan zijn wij niet meer de enige vegetariërs van heren één.” Mike wachtte even of er antwoord kwam van de schim…maar niks. Dus vervolgde hij: “En ik houd van vlammetjes.”

Hugo was er de laatste wedstrijd niet bij, omdat hij gevraagd was door de orde van de rode aai, oftewel l’ordre de la caresse rouge, om liefde te laten ontbranden tussen verlegen bezoekers van de Nieuwe Anita. Hugo was dus niet aanwezig en kon niet inhaken op de vraag van Mike. Maar Martijn deed dat wel, hij kon zich niet inhouden: “Wat een heerlijk seizoen was het, ik heb het ook in de enquête gezet, wat een heerlijk team: Gemini S heren 1.

Wij zijn de beste! En dat is niks nieuws voor mij. Maar het was serieus andermaal een belachelijk groot succes. We hebben een sterke passlijn met onder andere Tom en Bram, te sterk voor de serve van de tegenstander. We hebben een aanval waar je u tegen zegt. Hugo, Klaver en Bas slaan wisselend harde en geplaatste ballen punt voor punt binnen. Geen tegenstander kan ze tegenhouden. De trainingen zijn goed bezet met Domenico, Remko, Maks en Lukas. Goeie oefeningen doen we ook. Verder hebben we met Wouter, Tim en Mike een heel stabiel blok waar de derde divisie als een berg tegenop ziet.

En tot slot, ons grootste wapen: onze eigen serve. Mijne voorop. Maar ook die van Erik liegt er niet om. Hij doet menig knietje van een derde divisisie libero bibberen.” Martijn keek het team rond en iedereen wachtte geduldig tot hij weer verder ging: “Hopelijk dat ik nu thuis ook gezien wordt als echte kampioen. Want ik heb dan wel dat tijdschrift ‘de kampioen’, maar verder doe ik net als iedere doorsnee Nederlander de afwas. Althans, ik zet het in de machine. Althans, ik zet mijn eigen bord op het aanrecht. Althans, ik ben al een hele tijd niet meer naar de hoeren geweest, terwijl mijn vriendin de afwas deed.”

Hij staarde voor zich uit en vervolgde: “Wanneer is ons volgende teamuitje?” Mike: “En ik houd van frikadelletjes met uitjes.” Speciaal voor Mike reageerde Wouter: “Weet je Mike, eigenlijk waren al onze tegenstanders mini frikadelletjes. Met genoeg lengte en ervaring wonnen wij de competitie. Kijk deze wedstrijd tegen Move, we staan nu ook alweer binnen no time 2-0 via 25-17 en 25-17.” Martijn maakte een wegwerp gebaar naar Move: “Ze maken zo veel eigen fouten, de hele derde divisie, het is één pot nat. En de meeste teams zijn een stelletje broekies.” Mike nam een slok uit zijn bidon, hij vond de wedstrijd niet zo leuk, hij bakte er zelf niks van en tot overmaat van ramp stond er hem na de wedstrijd geen smeuïge, vettige bittergarnituur te wachten.

Mike: “Er is geen frituur, er is geen airfryer, en dat lootjes trekken, om de positie in het veld te bepalen…het kan mij gestolen worden.” Mike deed zijn armen over elkaar en ging helemaal aan het uiteinde van de bank zitten. Lucas boog zich naar Mike toe, maar die laatste gaf een grom en Lucas zei tegen Maks: “Nou, die is chagrijnig zeg. Dat is toch nergens voor nodig? Kijk dan, de derde set winnen we met 25-22.” Maks: “Inderdaad, terwijl iedereen op een andere positie staat.” Maks stootte Lucas aan en zei: “Wat zijn wij goed hè?” Mike hoorde het en antwoordde: “Wij wel ja, maar wat hebben jullie gedaan in de competitie?” Maks: “Fair point.” Mike nam er geen genoegen mee: “Nou?” Lucas: “Gedegradeerd.”

Daarna kwamen Lucas en Maks met een enorme opsomming van oorzaken en excuses waaraan het gelegen had. Bram sloot zijn ogen en kwam dichterbij staan: “Dus als ik het goed begrijp, zijn jullie eigenlijk kampioen geworden?” Maks en Lucas krompen ineen, zakten door hun knieën en keken op een afstand van zestig centimeter naar het zwarte plukje in Bram’s navel. Ze riepen: “OOH grote speler, grote speler van het grote heren één, het heren één dat in 2025/26 drie wedstrijden voor het einde, kampioen werd in de derde divisie, spaar ons, SPAAR ONS! Heb meelij, heb meelij met ons armzalige jonge jongens. Zeg ons wat we moeten doen om kampioen te worden en we doen het. Uw wens is mijn bevel.”

Bram krabde wat aan zijn buikhaar en zei: “Goed goed, jullie weten wat jullie moeten doen.” Maks en Lucas keken met grote angstige puppy oogjes in een Koreaanse keuken. Bram bewoog zijn hand naar zijn navel. Hij pakte een plukje van de pluisklont en rolde er een balletje van. Schoot het weg met zijn duim en wijsvinger en riep: “Apport!” En daar gingen ze. Maks en Lucas. Op handen en knieen. Domenico: ” Weet je Bram, die jonge honden, ze zijn niet zo dom als jij als jij altijd zegt. Kijk ze gaan, hoor ze hijgen, ze weten wie hun baasje is.”

De laatste set begon Mike weer over de bittergarnituur: “Ik houd ook van kaassoufflés.” Tim zat naast Mike en zei: “Oh ja, daar ga ik altijd heel goed op in bed. En soms, als ik in bad net de grootste brokken feta uit de coltrui van mijn jongeheer heb gespoten met de massagestraal, dan smaakt echt elke soort frituur die ik in bad laat vallen naar heerlijke geitenkaas.” “Smakelijk.” zei Klaver. “Mjammie” zei Tim. Mike keek naar het volleybal, maar zei: “Ik houd ook van mini mexicano’s.” Erik: “Is dat niet dubbel, hahahah, mini – mexicano’s? Hahaha.” Erik was afgeleid en ging opgewonden verder: “Hey, kijk daar eens, dat is niet mini, zie je daar bij Sabine, dat is groot! Dat zou ik wel met beide knuisten willen vastpakken na de wedstrijd. Dat hebben we ook wel verdiend. Lekker hoor.” Mike: “Ik houd ook van kleine picanto’s.” Wouter keek de kring rond en sprak: “En dat is het verlies met 17-25 ook. De laatste set van de competitie jongens. Verloren. Het is niet belangrijk, maar wel een picanto detail.”

Tim: “Niemand herinnert zich straks mijn one-hand-blok.” Tom: “Alsof ik dit seizoen er nooit was. Tjonge zeg. Ik ben nog nooit zo beschimpt.” Klaver: “En dat ik dit seizoen het vaakst man-of-the-match was, vergeet iedereen natuurlijk.” Bas: “Tja, ik ben schijnbaar opnieuw vader geworden, maar dat was ikzelf alweer vergeten.” Mike: “Ik houd ook van mini gehaktballetjes.” Martijn: “Ik houd alleen van mezelf.” Bram: “Ik heb mijn shirt te heet gewassen.” Erik speelde een spraakbericht van Hugo af:

“Mes amis. J’encourage mon team, et encourage l’amour. Mais je ne pas voyer le film de Amelie Poulin. C’est ne pas un blague.” Lucas vertaalde: “Hij moedigt het team aan, en de liefde, en heeft de film Amelie nog steeds niet gezien. Geen grap.” En Erik wilde iets zeggen over hetgeen wat hem al jaren intrigeerde, wat al jaren zijn favoriete gespreksonderwerp was: “Het komt op ons af, ik zie het al, daar bij Sabine, het is groot, en dik verdiend, laten we er nog even van genieten en daarna naar de kantine gaan.” Mike: “Zonder bittergarnituur ja.” Erik: “Ach, wie heeft dat nou nodig, je bent toch sportman?”

Mike: “Ik houd gewoon van mini loempia’s.” Gemini S heren 1 was kampioen en zong hieperdepiep. Erik: “Soow, kijk dat, dat ziet er goed uit, zo’n dikke, grote ronde…” Hij werd overstemd door de rest die in koor: “Sehr gut, sehr gut, JAAAAH” inzette, toen Sabine in de kring ging staan. “Ik ben benieuwd hoe die voelt.” gniffelde Erik terwijl Sabine begon aan mooie lovende woorden. Bas wreef in zijn ogen, hij wilde niet weer gaan staan huilen, maar het was een lang seizoen. Tim slikte en keek uit over de Kerkelanden sporthal.

Hij wreef ook in zijn ogen. Iedereen had het moeilijk. Sabine: “En daarom is deze voor jullie!” Erik begon te kwijlen en pakte de zijkanten stevig beet: “Dikker dan ik van een afstandje kon zien!” En tegen Sabine: “Ik zag je tijdens de wedstrijd al lopen.” Daarna stak hij de kampioensschaal hoog boven het team uit: “JEEEEEJJJJ!” Sabine kon er wel om lachen en dacht: ‘als een kind zo blij die jongens, strik er omheen en houden zo.’

Mike zat in de kantine als enige op een kruk terwijl de rest lachend het ene, na het andere blik pis achteroversloeg. Bas hield in een notitieboekje alles bij, met zijn dubbele blikken boekhouding bleef hij alert en schichtig om zich heen kijken. Wouter zag Mike zitten en ging naast hem staan: “Mike jongen, drink wat, we zijn kampioen!” Mike haalde zijn schouders op: “Ik houd zo ontzettend veel van bitterballen.” Wouter ging voor hem staan en pakte met beide handen Mike’s gezicht beet: “Maar dan regelen we dat toch gewoon.”

Hij pakte het koffiezetapparaat, zette het aan, drukte er een mexicano op en wachtte tot deze ontdooid was. Hij gaf de ene helft aan Mike, terwijl hij de rest in zijn mond stopte. Mike fronste: “Je weet toch dat ik bij de ‘voedsel en waren autoriteit’ werk?” Maar Wouter stak met ogen dicht zijn wijsvinger op. Hij wilde tijdens het proeven niet gestoord worden. Wouter slikte en sprak de woorden die net zo goed over het afgelopen seizoen hadden kunnen gaan: “Ik had slechter verwacht.” En Mike grijnsde als vanouds.

gh @ VoV, verslag van Bram BB Coolstar, Gemini S. Foto idem