Een huwelijksaanzoek bij Gemini S vs. PDK Heren 2

VoV, 06-10-2026. 6:07 uur. Vreemde teksten bij een volleybalverslag, die qua lengte bijna als een eerste uitgave van een mini-pochet kunnen worden gezien. Maar deze keer zetten we het er nog op, als er meer van dat ellenlange hoofdstukken volgen bij het vervolg van het seizoen moeten we daar nog maar eens goed over nadenken. Want VoV is er voor volleybalverslagen en volleybalnieuws, niet voor de avonturen van Shoanna met een minimum aan volley info.

• “Wil je met me trouwen?”
• “Nou, oké dan, maar kom je dan?”
• “Eeh, sorry?”
• “Kom je dan naar Gemini S? Volgens mij hebben ze nog wel plek in heren 3.”
• “Sjannie, Jezus.”
• “Kom op, Bob. Doe ook eens wat aan je medemenselijkheid.”
• “Ik denk dat ik meer kan betekenen voor het eerste.”
• “Bob! Je gaat hun fouten moeten dragen en daar ga je misschien aan onderdoor! Bij het vissen liep het gelukkig goed af, maar…”
• “Misschien geef ik ze wel rust.”

“Eehm, ik weet niet of dit het goede moment is om in te haken, maar ik ben Lodewijk. Is dit de teamapp van Gemini S heren1? Ik vind het tot nu toe, tja, ik weet niet, het is een beetje gênant zo, dit eerste contact. Bob toch? Met een rondje in het midden? Zag ik jullie laatst niet? Bij het Gooimeer? Ja toch? En ga je mee naar Antwerpen? Ben je klaar voor de inwijding?”

“Bobje! Wat de fok! Wat doet die man in onze app? Is dit niet privé ofzo?”

“Shit, er klopt iets niet. Lodewijk? Ben jij ook nieuw bij Gemini S? Wat doe je in deze…”

Shoanna keek op van haar telefoon. Het harde geluid van de scheidsrechter trok haar aandacht fluitend weg van het bizarre appverkeer dat ze in augustus hadden gehad. Ze keek vandaag naar een heel ander niveau dan ze van haar verloofde gewend was, maar goed, nu volleybalde hij tenminste dichter bij huis. In deze broeierige sporthal in Kerkelanden.

Bam! “Wow, lekker Bobje, mijn Bobje! Wow, wie is die geniale spelverdeler? Die speelt hem zó maar vrij achterover.” Shoanna herkende hem toen hij neerkwam en wist eigenlijk niet dat Erik aanvallers zo perfect vrij kon spelen.

Hugo, de oud-speler van vorig jaar, was een beer van een vent. Maar hij stond aan de grond genageld toe te kijken hoe Bob de bepalende mentale tik uitdeelde in de eerste set. Ze hoorde een van de Huizen-supporters op de bank naast haar gefrustreerd zuchten: “Hugo dacht misschien dat hij die passerloper wel vrij kon laten. He ziet er inderdaad niet bijzonder uit, maar dat had Hugo beter niet kunnen doen. Wat een bom!”

Shoanna keek de man licht geërgerd aan. Haar Bob was wél bijzonder, ze zouden immers gaan trouwen…

Tim maakte een heerlijk kill-block en de score sprong naar 25-19. Ja, top, het eerste punt was binnen. De vreugde van de spelers van Gemini S straalde van hun gezichten toen zij van kant wisselden. Wat een blije eieren, dacht Shoanna. Eieren? Hmm, ’t zal wel toeval zijn.

Hoe anders had het kunnen lopen, dacht ze, terwijl de teams zich opstelden voor de tweede set en de scheidsrechter floot voor de eerste opslag. Daar op die steiger, waar het water heen en weer klotste zoals de ballen van Bob als hij op een springkussen ging. Maar goed. Een van de talloze sprongservices van Huizen werd ingebracht op de passing van Gemini S en Shoanna dacht terug aan afgelopen juli. Die dag dat ze samen met Bob ging karpervissen bij het Gooimeer.

“Ja Shoanna,” had hij gezegd, terwijl hij zijn hengel in de steun legde, “dit is gewoon een belangrijk deel van mijn leven. En ik wil dat jij daar ook bij hoort.” Bob trok zijn bodywarmer uit. Shoanna keek niet raar op toen hij haar ten huwelijk vroeg, daar tussen het riet. Ze waren dol op elkaar. Bovendien had ze in haar leven al veertien andere huwelijksaanzoeken gehad; ze was gewend aan haar populariteit bij mannen. En ook bij vrouwen (maar liefst drie keer). Tot op dat moment trokken de mooiste vogelformaties over. Het zachtste windje streelde door hun haren. Het rood-wit gestikte picknickkleedje rook nog naar wasmiddel en ze zaten dicht bij elkaar op de steiger. De onvergetelijkheid van de dag werd ondersteund door de fijnste temperatuur die je je maar kon voorstellen. Bob was leuk. En dat zei ze dus ook: “Bob, ik vind je leuk, ik wil ook toenadering tot jouw hart, maar…”

Toen voer er een oude motorboot voorbij. Metalen geklingel, het gehuil van een oude motor die verdronk in zijn eigen stookolie en een galmend, gek lachje klonken door elkaar. Shoanna zag niet dat er aan de andere kant van het water twee personen met verrekijkers zaten (één op een badmeestersstoel en één met zijn kont in een modderplas). Ze hield stil in haar antwoord op zijn aanzoek, omdat er een klots water over het picknickkleedje sloeg.

De steiger kwam plotseling in de schaduw van één enkele grijze wolk te liggen. Een windvlaag die onder het zomerjurkje van Shoanna en het hemdje van Bob woei, zorgde ervoor dat ze snel opstonden. Bobs ogen prikten een beetje; hij voelde aan alles dat er iets niet klopte. Zou Shoanna hem gaan weigeren? Zijn Shoanna… wat had hij zich dit moment anders voorgesteld. Tjonge.

Maar Shoanna wist dat er iets hélemaal niet klopte. Het Gooimeer bleef onrustig golven en er kwamen kleine belletjes uit het water omhoog. Shoanna pakte Bob bij zijn arm. “Bob! Wat is dat?!” Ze wees naar de steiger. Bob voelde zich futloos, het maakte hem eigenlijk allemaal niet veel meer uit: “Shoanna, laat mij alles maar opruimen, ga jij alvast maar naar de Fiat.”

“NEE, BOB! Kijk dan!” Bob schrok een beetje van het volume dat er uit het kleine, lieve mondje van Shoanna kwam. Hij keek in de richting die ze aanwees. Toen zag Bob het ook. Hij wilde stoer antwoorden, maar zijn rugharen duwden zijn T-shirt omhoog. Er kwam geen enkel geluid uit zijn strot. Hij kon het bijna niet geloven: er klom een gedaante uit het water. Het was een onherkenbare man met waterplanten over zijn hoofd. De druipende gedaante mompelde, maar er kwam alleen maar water en modder uit zijn mond. Hij had diepe kringen rond zijn ogen en stonk naar stilstaand water en modder uit een sloot.

Toen zijn mond leeg begon te raken, werd het gemompel verstaanbaar: “Breek de cirkel, maak hem kapot. Breek de cirkel, maak hem kapot.” Bob had het na twee keer wel verstaan, maar Shoanna vroeg angstig: “Bob, wat moeten we doen?”

De gebogen gedaante draaide zich naar hen toe en fluisterde met een verrassend hoog en ijl stemmetje: “Breek de cirkel, maak hem kapot.”

“Kom Bob, weg hier!” zei Shoanna. Snel pakten ze de laatste afgekloven saucijzenbroodjes en de plastic rietjes van hun Wicky-pakjes. Vervolgens liepen ze met grote passen, half rennend, naar de Fiat Doblò. Ze scheurden weg, terug naar de bewoonde wereld, naar huis.

Van romantiek kwam het die avond niet meer. Bob sloot zich zo snel mogelijk op in het toilet, haalde twee keer diep adem en nam toen een besluit. Hij ging nog even rukken. Gewoon, om niet uit vorm te raken. Shoanna keek in de tussentijd slapjes naar een aflevering van Sex and the City. Al met al was dit niet de avond die Bob zich had voorgesteld. Zijn rugzakje met massageolie, roze koeken en scheerschuim hield hij nog even gesloten en hij nam zich voor om het morgen gewoon nog een keer via WhatsApp te vragen.

Een geluid op het veld bracht Shoanna abrupt terug naar de realiteit. De pass van Gemini S was compleet mislukt; de bal ketste via de armen van Tom terug over het net. De GVR van Huizen maakte het knullig af. Er klonk luid gejuich vanaf de overkant.

Aanvoerder Bas stuurde Klaaf in het veld voor Erik, en maakte de dubbele wissel compleet door Mike eruit te halen voor Lodewijk. En daar stond hij dan klaar, met zijn stevige, pezige vingertjes. De gebogen houding deed Shoanna direct denken aan het visdebacle. Toch probeerde ze zich te focussen op de wedstrijd. Kon Gemini S boven de twintig doordrukken? Nee. Helaas.

Integendeel zelfs: Shoanna zag dat de nodige trainingsuurtjes voor stabiliteit zorgden bij Huizen H2. Een paar goede klappen van de diagonaal, een paar goede reddingen van de spelverdeler en de libero. Huizen H2 liet zich totaal niet van de wijs brengen door een ritmisch ‘hieperdepiep’ vanaf de Gemini-wisselbank. Gemini S speelde tegen zichzelf, al had Wouter het nóg slechter verwacht. Setstanden van 21-25 en 15-25 volgden elkaar in rap tempo op en zorgden voor een verdiende 1-2 voorsprong voor Huizen.

Terwijl de teams zich klaarmakten voor de vierde set, vroeg Shoanna zich af of ze er wel goed aan had gedaan om Bob te verbieden mee te gaan naar Antwerpen. Misschien kwam het wel door hun bizarre WhatsApp-gesprek, waarin Lodewijk steeds meer door ChatGPT geformuleerde berichten plaatste. Die Lodewijk kregen ze maar niet verwijderd, en in elk nieuw groepsgesprek dat ze openden zat hij er direct weer bij in. En het gekke was: Lodewijk stuurde altijd een emoji van een ei mee in zijn berichten.

“Bob,” had Shoanna gezegd toen hij het de volgende dag via WhatsApp opnieuw vroeg, “ik wil best met je trouwen. Je hebt me gered daar bij het Gooimeer, dus je bent mijn held. Maar beloof je me dan wel dat je niet meegaat naar Antwerpen? Ik krijg steeds meer het idee dat daar een of ander duister inwijdingsritueel plaats gaat vinden. Al dan niet met eieren. En ik wil niet dat jouw zachte, lieve huidje verandert in iets wat lijkt op al die pokdaligen van Heren 1.”

“Goed Shoanna, voor jou doe ik alles. Als het nodig is om niet mee naar Antwerpen te gaan om met je te kunnen trouwen, dan ga ik niet mee.” Ze kuste hem liefdevol op het voorhoofd en Bob ging snel naar het toilet. Shoanna dacht: Ja, dat is mijn Bob.

In de tussentijd begon de vierde set en keek Shoanna nog eens wat beter naar de nieuwe speler die nu in het achterveld stond voor de verdediging. Hij was best goed, maar er was iets doods och mechanisch aan zijn bewegingen. Bij elke duik naar de bal leek hij net een fractie te houterig, iets wat ze niet kon thuisbrengen. Ze had een donkerbruin vermoeden dat dit op de een of andere manier met Antwerpen te maken had. Ook andere spelers renden alsof ze moesten poepen. Veelbetekenende blikken gingen van links naar rechts over het veld.

Terwijl Gemini S weer een punt tegen kreeg door een mislukte blokkering, scrollde Shoanna wat door Instagram en keek in de teamapp van Dames 2. Hun coach, Ite, deelde alweer een kattenfilmpje om de sfeer erin te houden voor hun eigen wedstrijd van morgen.

Beneden haar op het veld floot de scheidsrechter voor het laatste punt. Huizen H2 sloeg de bal via het Gemini-blok hard buiten de lijnen. De spelers van Huizen begonnen te springen en te juichen. Matchpoint binnengesleept.

Naast Shoanna stond een supporter op: “Yes! Gewonnen met 21-25! Op naar de kantine voor het speculaas!”

Shoanna reageerde koeltjes: “Het was verdiend. In de eerste set maakte Huizen veel te veel fouten. Gemini won degelijk, maar daarna viel het tactisch uit elkaar. Van Bob hoor ik dat ze te weinig afstemming en vastigheden hebben. Dus is Huizen H2 gewoon te goed voor Gemini S. Die gasten van onze club hier zijn alleen maar goed in…” Ze maakte haar zin niet af.

De Huizen-supporter keek haar vriendschappelijk aan: “Alleen maar goed in?”

Shoanna schoof haar telefoon in haar jaszak: “Bitterballen eten, bier drinken en daarna airfryer-scheten laten. De natte droom van het patriarchaat. Kortom, vieze mannendingen. En wat ze in Antwerpen hebben gedaan, ik weet het niet, maar ze lopen over dat veld als een stelletje bejaarden die van de trap zijn gevallen.

Mijn eigen vent niet hoor, die speelde vorig jaar nog eredivisie en heeft wel techniek, souplesse en snelheid. Maar die anderen van het team… Even kijken, hoe omschrijft AI ze ook alweer? Oh ja, ik lees het even voor van mijn telefoon: Eentje lacht zo vaak als cryptovaluta’s op en af gaan, eentje is zo ijdel dat hij vaker zijn shirtje gladstrijkt dan een bal verdedigt, en eentje is zo vies en heeft altijd een veeg onder zijn neus waarvan iedereen hoopt dat het modder is.

Dan heb je er nog een die zijn eigen buik als heilig beschouwt, maar deze dus nooit wast, eentje die als mascotte met een vuilniszak op zijn rug van de gemeentelijke afvaldienst komt, een optimist die stiekem een pessimist is, en een paranoïde rijkeluiskind dat niet weet of hij nu leeft of dood is. Voeg daar nog de gebroken verkeersregelaar aan toe die dag in dag uit verwensingen naar zich krijgt geslingerd – en tot slot heb je nog die houterige nieuwe met de motoriek van een Playmobil-poppetje, eentje die altijd opvallend lang aan het doortrekken is op de wc: mijn Bobje, en de Schim van Kerkelanden.”

Zonder te antwoorden stonden de supporters van Huizen snel op en liepen richting de uitgang van de tribune.

Ze bestelden voor de zekerheid maar even niks in de kantine (want ja, Heren 1 stond achter de bar en die namen het zo te horen niet zo nauw met de hygiëne). De supporters mompelden geschokt met elkaar terwijl ze de trap afliepen. Shoanna hoorde ze in de gang nog dingen zeggen over de weg terug en dat ze maar niet te dicht langs het mysterieuze, donkere Gooimeer moesten gaan. “Daar is het de laatste tijd niet veilig!”

De woorden ‘niet veilig’ en ‘donkere Gooimeer’ brachten haar in gedachten direct weer terug naar het klamme picknickkleedje.

Ze besloot deze ervaring met niemand te delen. Brrr, die waterplantenman die uit dat donkere water kroop… Al een tijdje droomde ze er niet meer over. Ze droomde eigenlijk helemaal niet meer. Het waren toch geen hallucinaties? Bob had het ook gezien. Shoanna besloot vanavond extra vroeg op bed te gaan. De pillen van huisarts De Jong begonnen eindelijk te werken, maar de mantra ‘Breek de cirkel, maak hem kapot’ kreeg ze met geen mogelijkheid meer uit haar hoofd. Morgen zelf maar lekker spelen met haar eigen team, Dames 2. Dan zag ze daarna wel weer verder. Wat had ze ook alweer geleerd bij de psycholoog? “Shoanna, wat vrolijkt jóú op?” Coach Ite, met zijn vertrouwde pretkop.

gh @ VoV, bron en foto via Bram, Gemini-S.