Opnieuw verlies voor Gemini S, nu tegen Irene

VoV, 12-10-2026. 6:42 uur. In het vorige verslag en de vorige wedstrijd had Bob een hoofdrol, maar om in termen van hobbyvisser Bob te spreken: zowel de wedstrijd als het verslag werden een domper. Lodewijk had een bijrol; hij moet zich in het vervolg meer op de voorgrond spelen. Klaver was onzichtbaar. Bram was onzichtbaar. En Tom? Die was ook nauwelijks zichtbaar. Bas kon niet meer dan hij deed. Tim kon niet meer dan hij deed. En Lucas deed niet meer dan hij kon. Erik hield zich wat op de vlakte. Mike stak zijn kop boven het maaiveld uit met goed verdedigend werk. Wouter deed weinig. En Martijn, tja. Die zat voor de verandering eens een keertje niet op de bank. Helaas.

En dan nu: Irene. Kut. Weer. Alweer. Verloren. Het wordt godverdomme nog een gewoonte zo, na de vorige Ká-Uu-Té-uitslag tegen Huizen. Even serieus, Irene was mijn oude oppas. En ja, die zat ook overal aan. Dus dit team uit Bilthoven raakte werkelijk ALLE ballen aan en verdedigde alsof hun leven ervan afhing. Ze brachten ballen op miraculeuze wijze terug. Het was precies mijn oude oppas: overal aanzitten en niks loslaten. Dat je echt denkt van: doe normaal, je kent me toch? Maar ja, net als volleyballen tegen Irene: alles wat je hart raakt, krijg je hard weer terug. Recht in je gezicht. Nou ja, gelukkig blokkeerde Martijn dit keer met zijn armen en niet met zijn neus. Of niet, Martijn? Irene speelt een soort reboundvolleybal, en wij hadden het er zwaar mee.

Toch was Tim wel prima. En Bob was er ook, maar niet sterk en snel genoeg. En Tom, Mike & Bas? Tja, hoe moet je dat nu vriendelijk zeggen: het hield niet over. Uitgeslagen ballen vlak bij de lijn (dat wel) volgden op nog meer uitgeslagen ballen. Klaver en Bram deden hier gulzig aan mee, dus volgden er nóg meer uitgeslagen ballen. Lucas stond erbij en keek ernaar.

Maar Irene, Jezus Irene, wat kut om van je te verliezen. De eerste set was dan nog tot daaraan toe (25-21). Maar de tweede set werd een stuk pijnlijker. Zeker omdat jullie ons lieten denken dat het rond de 20 nog wel spannend zou worden. Niet dus. Heel irritant. Die middens van Irene waren echt niet zó ontzettend goed. Maar sjongejonge, ik weet het niet hoor, Bob slaat er af en toe echt een heerlijke bal in… en dan verdedigen jullie hem nog! Tuurlijk, bij volleybal is het belangrijk dat je een goede serve en pass hebt. En hadden Gemini S en Irene dit allebei? Ja, ik denk het wel. En spelverdelend? Waren Erik en Lodewijk dan zo enorm slecht vergeleken met die twintig jaar jongere gastjes van Irene? Nee, ze waren zeker niet slechter.

En de passer-lopers? Tja. Die van Gemini S (Bob, Bas en Bram) weten ook wel dat er iets moet geboeren, maar willen gewoon meer inzetten op innovatie. Nederland is Nederland niet meer en… oké, de passer-lopers scoorden niet aan de lopende legbatterij. Bij Irene werd er gewoon meer binnengehaald. Was dat alles? De libero’s, dat ging ook best wel gelijk op. Maar hoe waren de diagonalen? Daar kom ik zo op terug. En Wouter speelde louter chaos en frommelballen. De tweede set werd dus na een spannend 20-21: BAM BAM BAM BAM BAM met 25-21 verloren. Oei. Dat is echt geen leuk begin van een wedstrijd. 2-0 achter.

De diagonaal van Irene kan verguisd worden om zijn techniek, maar hij levert. En dat moet een diagonaal doen. De aanvoerder die vooropgaat in de strijd. Die uitdraagt: ‘Jongens, kom maar achter mij aan, ik weet de weg en zal jullie beschermen.’ Bij ons ging de aanvoerder (Bas) er in de eerste set al uit, speelde de tweede aanvoerder (Mike) als een natte krant en vluchtte ook snel naar de kant. Pas toen Tim de band droeg, begon het in de derde set eindelijk ergens op te lijken.

En trouwens, je weet het als je in Bilthoven speelt: voor je er bent, moet je een hoop tergende drempels over. Deze liggen er om de ruggetjes van de tegenstanders te ergeren. Het hele dorp doet eraan mee, zelfs de burgemeester zit in het complot. En zo kan ik nog wel even doorgaan(…)

De derde set. Gelukkig, Irene maakt ook fouten. En dan doet ze me direct weer aan mijn oude oppas denken. Fouten maken is menselijk. En de beste man van Irene die op 24-25 aanviel, sloeg in het net.

Euforie bij ons! Klaver genoot nog na van zijn services en Aike begon tegelijkertijd onrustig heen en weer te schuiven op de tribune, terwijl Kim blij was dat deze zware dag bijna over was. En misschien – ja, héél misschien – komt nu wel de meest pijnlijke conclusie. Misschien is dít wel precies wat er mis is in ons team, Gemini S Heren 1: onrust tijdens het spel, gecombineerd met vlagen van chronische vermoeidheid.

Het begin van set drie – sorry, ik bedoel natuurlijk set vier, we raakten zelf ook de tel kwijt – liepen de teams gelijk op. Totdat de spelverdeler van Irene ging serveren. En ik hoop dat zijn vriendin goed uitgerust was, want uit zijn sprongservices kon je maar één conclusie trekken: hij had er zin in, deze avond. Met bloeddoorlopen aderen knalde hij ‘m erin. Potjandorie, de hardste serve van allemaal. 10-10 werd 14-10 en HOP: 25-21.

Er ontstond nog enige consternatie na een bovenhands aanvallend gespeelde bal van Irene, maar de scheidsrechter had de memo niet begrepen. Enfin. We mochten er, rond de twintig (wederom), nog even aan ruiken. En wat dat betreft is Irene eigenlijk de surrogaatervaring van mij met mijn oppas: je kunt ermee lachen, je kunt er leuke ervaringen mee delen, maar als je zegt dat je meer wilt, dan word je afgescheept met een drankje en een glimlach: “Jouw tijd komt nog wel.”

gh @ VoV, bron en foto: Bram, Gemini S.