Moeizame overwinning: Sovoco D1 wint met 3-1 van US D3

VoV, 15-03-2026. 13:00 uur. Een paar dagen na onze midweekse wedstrijd waar we het liever niet meer over hebben, mochten we bij US D3 op bezoek. Het was zo’n dag. Je weet wel. Dat je verkeerd rijdt, waardoor je teamgenoten achter je dachten dat je misschien nog even langsging bij de vorige tegenstander om iets goed te maken. Dat je de helft van een verkeersbord leest voor de parkeergarage en meteen rechtsomkeert maakt. Terwijl er stond dat ie dicht is IN DE NACHT. Zo’n dag dat je wel een kilometer moet lopen om van je auto naar de sporthal te komen.

Dat je niet snapt hoe de deur open moet, terwijl er een knopje met daaronder ‘deuropener’ zit. Dat je de wc’s zoekt in de hal en deuren door wil die op slot zijn, terwijl de wc’s gewoon in de kantine zijn, naast waar je de hele tijd zat. Zo’n dag dat je graag met je rug tegen een leuning en de voeten op de grond zou willen zitten, maar er alleen barkrukken zijn. En dat je € 30,00 mag afrekenen voor het parkeren en je waarschijnlijk over 2 weken ook nog een boete voor iets gaat ontvangen.

Beeld je maar in voor wie wat precies geldt, maar dat Tjarko vooral ‘zo’n dag’ had, was duidelijk. Hij gaf aan er daarom met elke set onder de 10 er snel weer vandoor te willen gaan. Dat zagen we wel zitten. Dat zou namelijk 5 traktaties betekenen: één voor elke set de tegenstander onder de 10 houden en één voor een 4-0 overwinning. Even geschrokken, had hij dat er alsnog voor over.

Al spelletje spelend deden we de laatste voorbereidingen en toen konden we lekker op tijd beginnen. En we verschenen daar weer op de tribune? De familie Broerse durfde het nog steeds aan om af te reizen om naar ons te kijken. Chapeau! De scheidsrechters hadden wat haast, na 2 ballen pepperen moesten we al gaan inslaan. Wel gek dat dat vervolgens behoorlijk lang gedaan werd. Charla opperde al om dan alsnog maar even in te gaan spelen weer.

Dan de wedstrijd. Met Kyra, Charla, Kim, Daphne, Tess, Sandra en Hanneke mochten we het weer proberen. Hoewel we wat slordig waren, voelde het wel alsof we in controle waren of konden komen. We wisselden mooie punten echter af met te veel misverstandjes en onnodige foutjes. Ze bleef de set toch spannend. Maar toen ging Sandra een paar keer serveren en gebruikte daar onder andere het net bij en zo wonnen we de 1^e set met 23-25. Nét geen traktatie van Tjarko dus nog.

De 2^e set deden we het aanvankelijk beter, we wisten wat meer afstand te nemen. Toch haperde de machine ineens weer wat en we lieten het gevaarlijk spannend worden. Boven de twintig kwam US langszij, maar we gaven ons nog niet gewonnen. De scheidsrechters leken bijna de hele duidelijke antennebal van US niet te zien, maar gaf na en onder protest van ons uiteindelijk alleen een dubbelfout.

Na nog een punt voor ons, gebeurde er vervolgens iets raars: er klonk midden in de rally ineens gejuich in ons veld, waarna we de bal afvingen. Punt voor US en set klaar. Wat was daar gebeurd?! Er had een fluitje van een ander veld geklonken wat een deel van ons had geïnterpreteerd als einde rally en punt voor ons. Maar nee. Zo was het ineens 25-23 en 1-1. Zonde.

We hadden het natuurlijk nooit zo spannend mogen laten worden. Dus we gingen ons best doen om dat in de 3^e set anders te doen. De scheidsrechters lieten heel veel toe deze wedstrijd. Misschien hadden ze dat met de 1^e scheidsrechter van afgelopen wedstrijd afgesproken. Ze gingen stoïcijns door en floten ook gewoon toen er 7 mensen bij ons in het veld stonden, omdat Hanneke vanwege het dweilen nog niet uit het veld gestapt was. Gelukkig serveerden we goed.

Sandra maakte weer eens een tuimeling over zweet van Hanneke. Het was ook wel erg warm, vraag maar aan Kim. Maar dat mocht niet weer gebeuren natuurlijk, dus koos ze daarna een betere plek uit: het veld naast ons. Nee, niet zomaar uit het niets, natuurlijk was ze wel achter een bal aan gerend. En ze heeft het ook weer netjes weggeveegd. Wij konden er wel om lachen, de jongen die haar hielp wat minder. Maar goed, ook deze set maakten we weer onnodig spannend. We wonnen ‘m wel: 23-25.

Nog steeds zonder wisselingen in de opstelling moesten we het gewoon zakelijk afmaken. Hard werken, alles van de grond halen en de foutjes en onhandigheden maar even slikken. Dat lukte, met soms mooie serviceseries en harde aanvallen, dat moet ook gezegd. 21-25 en klaar ermee.

Helaas net geen traktatie van Tjarko verdiend, maar ja, het was ook zo’n dag dat er natuurlijk helemaal niet ingezeten had. Nog niet iedereen had geleerd van hoe een self-fulfilling prophecy kan werken… Een drankje, spelletje of kijken bij de mannen, lekker douchen en de lange weg naar de parkeergarage weer afleggen. Die kosten lijkt niet iedereen te deren: er stond een auto met een hele dikke laag stof, tientallen briefjes onder de ruitenwisser en een grote wielklem. Die was kennelijk wel content met een langparkeerplek, heel duur of niet.

Blij dat deze week achter de rug is, gaan we vol frisse moed lekker trainen en dan kijken of we komend weekend koploper Protos een (of meer) puntje(s) kunnen afsnoepen. De Utrechters zullen full force aantreden, want ze zouden bij ons kampioen kunnen worden. Dus kom aub ook om wat tegenwicht te bieden en moedig ons aan! Het is verenigingsdag, dus er is bovendien allerlei leuks te zien, doen en eten. Tot dan!

gh @ VoV, verslag van Hanneke van den Broek, Sovoco D1. Foto idem.