Peelpush D2 pakt een puntje van de koploper

VoV, 09-11-2026. 14:55 uur. Lieve Peelpush fans, afgelopen zaterdag reden we helemaal naar Haarlem om het op te nemen tegen Spaarnestad Dames 1. Vanaf Meijel is dit al heel ver, maar helaas hebben we ook speelsters uit Sittard die ruim 4 uur in de auto hebben gezeten. Omdat we twee speelsters misten en we normaliter ook maar met elf zijn, pasten we met negen meiden + één coach in twee auto’s. Dat was erg gezellig maar ook een beetje krap voor zo’n lange rit.

We kwamen met twee auto’s ruim 40 minuten te laat op bestemming, doordat er veel file was zo richting de Randstad! Dit tikt wel lekker aan in de boete pot. Doordat het zo druk was op de weg waren de Peelpoezen maar net op tijd in de zaal en moesten ze in recordtempo omkleden en aan de warming up beginnen. Ook was er geen tijd om van tevoren in de kantine iets te eten, waardoor er tijdens de wedstrijd de nodige maaltijd salades en druiven werden genuttigd.

We kregen van tevoren een berichtje dat de verwarming kapot was in de zaal, zal wel een bal tegenaan gekomen zijn. Omdat we goed geïnformeerd waren stonden we met lange mouwen onder onze mooie tenues in het veld. #drip Achteraf viel de kou gelukkig best mee.

De eerste set begon erg goed, er waren lange rally’s en we bleven qua stand goed bij. De quote: “Dames het staat six-seven” werd genoemd. Niet onbelangrijk dat iemand dat in de gaten houdt natuurlijk. Onze coach hield gelukkig ook de stand goed in de gaten zodat de tellers de bevelen van de scheidsrechter opvolgden en niet als suggesties gebruikten… Tot de eerste tien punten bleven we net zoals de zaal koel, maar op een gegeven moment werden we weg geserveerd door de nummer 12 van Spaarnestad en vergaten even wat onze individuele taken waren in het veld. De ballen vlogen ons om de oren en we kwamen terecht in een snelkookpan. In andere woorden, we waren cooked. (Ik probeer wanhopig hip te blijven).

Ook benoemingswaardig is dat de meiden aan het net af en toe een beetje duizelig werden, omdat sommige stukjes net zwart waren en andere stukjes wit, de naam van de sponsor stond namelijk in het net gedrukt, dit was even wennen voor de peelpoezen, wij hebben namelijk niet zo’n koel net. Ik heb het regelement doorgelezen en ben er achter gekomen dat reclame in het net zelf is toegestaan, ook mag je met toestemming van de scheidsrechter op blote voeten spelen, het maken van een net fout met je haar dient niet afgefloten te worden en een volleybal mag in omtrek maximaal 67 centimeter zijn. (No cap). Deze set eindigde 25-12 voor Spaarnestad.

De tweede set ging een stuk beter, we kwamen zelfs op een voorsprongetjes van ongeveer vier punten. Maar helaas wisten we ook deze set de concentratie of spanning of onervarenheid (we weten nog niet precies waar het aan ligt) niet te bedwingen. Fleur verdedigde een bal met haar voet die recht omhoog sprong zodat Maxime hem nog kon overnemen, helaas was de scheidsrechter het hier niet mee eens en floot een puntje voor Spaarnestad. Zes peelpoezen gingen boos naar de scheidsrechter die voorheen ook al wat ballen in het voordeel van de thuisploeg had gefloten.

De scheids antwoorden dat wij ons moesten gedragen en dat alleen de aanvoerder naar de arbitrage mocht gaan. Leermomentje voor ons… en die zijn ook belangrijk. Gelukkig gaf de meneer op de stoel ons geen gele kaart, anders kwam de boete pot wel erg vol met doekoe te zitten. Deze set verloren we met 25-19. We kwamen dus wel al dichterbij en lieten zien dat we tot op zeker hoogte mee konden met de koploper. Tot nu toe in het seizoen ligt deze maximaal hoogte meestal zo rond de 10 a 15 punten, maar ook daar zit al verbetering in.

De 3e set kwamen we in een dipje, we maakten ieder om de beurt een fout waardoor we niet bij Spaarnestad in de buurt bleven. De dames uit Haarlem daar in tegen hielden hun hoofd koel, zij serveerde moeilijk, soms zelfs twee keer achter elkaar precies op onze achterlijn (hoe krijg je het voor elkaar?) Ook waren ze aanvallend en verdedigend een stuk secuurder dan de uitploeg. Wanneer Spaarnestad wel een bal uitsloeg en wij het punt kregen riep een Peelpoes: “huh maar ik had wel touche” Dit was natuurlijk niet zo Big Brain Energy van haar, maar gelukkig hoorde de scheidsrechter haar niet en bleef het punt voor ons. Misschien is het ook hoogtijd voor een lesje bluffen of poker. Spaarnestad had geen last van dit enkele punt in ons voordeel, want met 25-11 bliezen ze ons omver.

Maar wij bleven niet liggen…..

In de pauze tussen set drie en vier spraken we met elkaar af om nog een keer volle bak te gaan en alles te geven, zodat de lange reis toch niet voor niets zou zijn geweest. Was deze instelling dululu of gingen we dit yusu doen? Lees het hieronder:

We bleven in het begin van de vierde set weer goed bij, maar hadden in een bepaalde rotatie weer moeite om de moeilijke service van de tegen partij te bedwingen en deze om te zetten tot een score. We kwamen achter met 20-15, Spaarnestad was erg enthousiast, ze riepen dat ze diva’s waren en dat ze het bonuspunt ook gingen binnenslepen. Ook zongen ze geregeld over kwallenvissen, hier snapten we niet zo veel van en zijn erg benieuwd naar de uitleg?

Ik dacht nog misschien heet de lokale carnavalsvereniging wel de kwallenvissers, maar dat vieren ze in het hoge noorden natuurlijk niet. Wel ben ik er tijdens mijn zoektocht achter gekomen dat Spaarne een rivier is die door Haarlem stroomt, maar in dit zoete water zwemmen geen kwallen.

Net zoals de thuisploeg, wilden wij dat zogenaamde bonuspunt maar wat graag hebben, dat zou immers betekenen dat wij ons huidige saldo verdubbelden.

Iedereen op onze helft van het veld stond mentaal aan! We doken ballen van de vloer en rolden per ongeluk bijna de scheidsrechter omver (nogmaals sorry). We blokten harde ballen, en speelden onze middens goed aan. Het blok van Spaarnestad bleef hierdoor minder goed dicht aan de buitenkanten. Wij profiteerden hiervan en gingen zowel vanaf de passer/loper, de midden en de pipe posities punten maken! Ineens stond er een geoliede machine op het veld en waren we een grote Peelpoes in plaats van zes losse eilandjes.

Zoë had een fantastische services serie tegen het einde van de set, mede hierdoor kwamen we weer terug in de wedstrijd. Langzaam maar zeker slopen we dichterbij, er werd luidkeels ‘Peelpush, Peelpush’ gezongen om de sfeer erin te houden. Een enkele keer klonk het ook ‘Laat maar waaien, Laat maar waaien ‘als de bal uit werd geslagen, ook in gevallen dat deze eigenlijk touche was in ons nadeel. (Bombastic side-eye, deze keer wel goed gebluft) door deze flow kwamen we zelfs op set point te staan 22-24.

Toen sloeg de diagonaal van Spaarnestad een bal precies in de hoek, waardoor zij weer een puntje dichterbij kwamen. 23-24 voor Peelpush. Op 23-24 sloeg Sara een bal (kaolo) hard in het blok van de midden van Spaarnestad, de bal ging recht omlaag en ik dacht al dames waar was de blok dekking?? – waarschijnlijk te druk met aura farmen – moet ook gebeuren natuurlijk. Maar… toen bleek dat deze bal aan de kant van Spaarnestad te recht was gekomen!

Oeeeeeehhhhhhhhh 23-25 voor Peelpush en daarmee set winst! #SkibidiSlay

We stormen met slechts drie wissels het veld op en sprongen omhoog, zeg nou zelf een puntje van de koploper pakken is toch iets om trots op te zijn. We gingen met een zelf voldaan gevoel naar de Mac en speelden daar in het speeltuintje (Cringe) onder het genot van kipnuggets en kaasbitterballen! (die laatste zijn geen aanrader). Na het terugkijken van de setstanden in de volleybal app viel ons op dat we precies 67 punten hadden behaald. Is dit dan de plus aura waar mijn teamgenoten het altijd over hebben?

Volgende week spelen we thuis tegen Sliedrecht om 16:30, tot dan?

Groetjes de peelpoezen!

gh @ VoV, verslag van Beaudine Verweij, een peelpoes van Dames2, Foto Jan van den Noort.