VIVES H1 oppermachtig in Haarlem
VoV, 16-11-2026. 17:27 uur. Een dagboek van een sportbroekje deel 2! Lief dagboek, het is precies een jaar geleden dat ik je voor het laatst schreef! En gelukkig maar! Vorige keer vergat mijn mens Luc me gewoon mee te nemen naar het Siberische schiereiland dat men Haarlem noemt, maar gelukkig kwam daar dit jaar verandering in! Vorige week wonnen mijn vriendjes en ik al van de bezoekers uit Hilversum — al drinken ze daar denk ik wel azijn in plaats van water — en deze week mocht ik dan ein-de-lijk mee naar Haarlem!
Warm bij mijn vriendjes werd ik dit jaar wél in de tas gestopt! Scheelt misschien dat mijn mens niet meer in Cabauw woont en niet meer D5 coacht, maar ik ben mee! Met het gelukzalige gevoel van een warme sporttas met schone was reizen we, heel eerlijk, net iets vroeger dan normaal richting Haarlem om de strijd aan te gaan tegen het tweede team van Spaarnestad.
Helaas voor twee van mijn vriendjes waren hun mensen, Peter en Joël, ziek en de trainingsbroek van trainer Freek zat er warmpjes bij op Curaçao! Danny Arp werd hierdoor gepromoveerd tot hoofdtrainer, die wel kon beschikken over 9 van de 11 bekende broekjes. Heel verrassend was de opstelling niet: coach Danny stuurde de broekjes van Daan en Evan naar de middenposities, Jacco en Dion als passer-lopers, Danny en het broekje van Menno (dat deze keer wel om de billen van Menno zelf zat) als diagonaal en spelverdeler het veld in. En zoals elke week was het het broekje van vakantieganger Timo dat als libero mocht beginnen.
Vanaf de kant zag ik hoe mijn vriendjes uit de startblokken schoten. Alsof ze gelanceerd werden door een mega-sportbroekcatapult vlogosy… eh, vlogen ze op, over, onder, langs, naast en dwars door Spaarnestad heen. Duidelijk aangeslagen door het oerdegelijke en enorm mannelijke spel probeerde het arme Spaarnestad op te krabbelen, maar Fysiotherapie Groene Biezen VIVES H1 bleef druk zetten. Na twee keer kuchen, een keer niezen en een keer blazen was het voorbij. Spaarnestad probeerde op 11-14 nog wat te forceren met een wissel, en ook een time-out op 13-19 maakte geen verschil. Met 13-25 lieten mijn vriendjes in het veld zien waar ze voor gekomen waren: winnen, en wel in 4 sets!
Wie zo dik voorstaat, wisselt uiteraard niemand. Gelukkig was trainer/coach Danny bij deze les aanwezig geweest, want met precies dezelfde broekjes start hij in set twee. Alsof set 1 nog niet genoeg was, besloot Fysiotherapie Groene Biezen VIVES H1 dat het niet alleen in 4 sets wilde winnen, maar dat het ook heel graag op tijd thuis wilde zijn. Nadat er met 2-4 een kleine voorsprong werd genomen, drukte Danny de libero van Spaarnestad zo ver de problemen in dat de stand van 2-4 uitliep naar een voorsprong voor VIVES van 3-14.
Een onoverbrugbaar gat voor een team in vorm, laat staan wanneer je speelt tegen het team in vorm. Wat de bedoelingen van VIVES waren, bleek duidelijk: zakelijk, ijskoud en dodelijk volleybal. Ik zag mijn vriendjes gaan als nooit tevoren. “Geen seconde, geen centimeter, echt geen zuchtje wind was er weggelegd voor de arme tegenstanders,” dacht ik bij mezelf terwijl VIVES maar door bleef gaan. De coach was zo radeloos dat hij zelfs vergat zijn tweede time-out te nemen en zag zijn team met 11-25 helemaal total loss geslagen worden.
Tevreden ga ik samen met mijn mens naar de andere kant van het veld! “Prima dat we zo goed gaan!” denk ik bij mezelf, “maar ik wil toch ook wel mijn steentje bijdragen aan dit spektakelstuk.” Uiteraard begint trainer Danny weer met dezelfde broekjes in het veld. Begon Spaarnestad deze set met alles of niks? Had de dominantie van VIVES te veel kracht gekost?
In ieder geval had de wedstrijd een ander beeld en keek Fysiotherapie Groene Biezen VIVES H1 ineens tegen een achterstand aan, maar VIVES zou VIVES niet zijn als ze niet ontzettend goed zijn in jagen! 6-3 was de grootste voorsprong die Spaarnestad kreeg, want bij 7 stonden de teams al weer gelijk en op 8-13 achter nam de trainer van Spaarnestad al een tweede time-out.
Als op handen gedragen kwam trainer Danny zeggen dat ik het veld in mocht! Met Luc in de ploeg voor Jacco mocht er qua niveau toch niet veel verloren gaan. Niet veel later kwam ook Alec in de ploeg voor de tot dan toe uitstekend spelende Danny. Terwijl Spaarnestad de weg aandoenlijk volledig kwijt leek te zijn — blokkerend met hun passer-lopers op onze middens, en met hun middens die het spel totaal niet meer volgden — stroomde VIVES ook in set 3 weg bij de Haarlemmers, totdat er zand in de motor kwam. Op 19-23 bleek het scoren van het punt ineens lastig.
Kleine foutjes kropen in het spel en Spaarnestad rook bloed. Gelukkig wist Fysiotherapie Groene Biezen VIVES H1 net op tijd het laatste punt te scoren waardoor de eerste vier-setter van het seizoen een feit was! 23-25, een krapper verschil dan de eerste twee sets, maar de 0-3 is binnen… wacht, in 4 sets natuurlijk!
De weg naar een smetteloze overwinning leek glad, maar Spaarnestad, geschopt en geslagen, gaf niet op. Je kunt veel van deze jongens vinden, maar opgeven doen ze niet. Ploeteren voor wat het waard is en een VIVES dat de teugels duidelijk iets had laten vieren. Waar de verschillen eerder groot waren, was het nu een gelijk opgaande strijd: 5-5, 8-8 en 10-10. En toen… toen maakte Spaarnestad zowaar een verschilletje.
VIVES, dat veel meer fouten begon te maken, keek ineens tegen een 13-11 achterstand aan. Langzaam kroop de set meer en meer naar het einde. Op 16-19 schakelde Spaarnestad nog een versnellinkje bij en vergrootte het gat naar 17-21. Een voorsprong die niet meer weggegeven ging worden. VIVES verloor de laatste set met 25-18, maar won voor het eerst dit seizoen in 4 sets!
Na afloop van de wedstrijd sprak ik de trainingsbroek van gelegenheidstrainer Danny: “Kijk, ik ben dan wel ongeslagen als trainer, maar ik wil niet zeggen dat het succes daaraan hangt! Natuurlijk ben ik wel enorm trots op de eerste twee sets waarin we enorm dominant waren!” Ook het broekje van man van de wedstrijd, Daan, was zeer tevreden: “Ik werd zelf bijna duizelig van hoe erg die midden aan de andere kant op zoek was naar de bal. Gelukkig is de middenpositie als fietsen, dat kan iedereen!”
Met het drukke novemberschema wacht volgende week alweer een nieuwe tegenstander. VC Shot mag voor de tweede keer afreizen naar IJsselstein en zal na de 3-0 nederlaag in de beker gebrand zijn op revanche. Een half uurtje later dan normaal beginnen we deze wedstrijd om half acht! Tot dan!
gh @ VoV, verslag van Evan Groenenberg, VIVES, foto: Bo





